• 1
  • 2
  • 3
Text Size

Régine's verhaal

Soms is het fijn om jouw verhaal te delen, zowel voor jezelf, als voor lotgenoten. Gelijk een mooie manier om je familie en vrienden up-to-date te houden en een herinnering voor jezelf.
Zeer zeker ook de positieve verhalen zijn hier van harte welkom!
Wanneer je hier ook wilt bloggen kun je mij via het contactformulier om een inlog mogelijkheid vragen.
Als je met een Ipad wilt bloggen kan dat niet direct via safari maar kun je wel bv. Blogsy App gebruiken.

  • Home
    Home This is where you can find all the blog posts throughout the site.
  • Categories
    Categories Displays a list of categories from this blog.
  • Tags
    Tags Displays a list of tags that has been used in the blog.
  • Bloggers
    Bloggers Search for your favorite blogger from this site.
  • Team Blogs
    Team Blogs Find your favorite team blogs here.
  • Login
Posted by on in Ervaringen
  • Font size: Larger Smaller
  • Hits: 3421
  • 8 Comments
  • Print

De week van de operatie.

 

De week van de operatie

 

 

 

Een week voor de operatie kreeg ik telefonisch bericht van het LUMC. Ik stond gepland voor de operatie op maandag 12 maart. De mevrouw vertelde rustig dat ik op vrijdag 9 maart al verwacht werd in het ziekenhuis voor wat laatste onderzoeken en gesprekken. En zondagavond 11 maart kon ik mij dan weer melden op de afdeling neurologie. Ik schrok, maar ik wist ook wel dat dit telefoontje natuurlijk niet helemaal onverwacht kwam.

 

 

 

Op vrijdag 9 maart maakte ik kennis met twee verpleegkundigen van de afdeling neurologie. Er werden wat vragen gesteld. Ik kreeg kort wat uitleg over de week die zou komen. Er werden wat algemene onderzoeken gedaan. Daarna maakte ik kennis met de kno-arts die me zou opereren. Het was fijn om even kennis te maken en e.e.a. over de operatie door te spreken. Daarna moest ik nog even een gehoortest doen. Er werd gemeten wat ik qua gehoor zou opofferen. Na de operatie zou ik voor 100% doof zijn aan de rechterkant.

 

 

 

Later op de middag maakten we ook nog even kennis met de neurochirurg. De zaalarts kwam erbij. Er werd nog bloed geprikt. De laatste zaken werden door gesproken. Ik gaf aan dat ik het wel heel spannend vond allemaal. De neurochirurg gaf aan dat dat heel normaal was, omdat het ook een flinke ingreep is. De focus bij de chirurgen zou liggen bij het zo goed mogelijk weghalen van de brughoektumor. Onduidelijk zou zijn hoelang de operatie precies zou gaan duren.  Met elkaar hadden we besproken dat mijn man gewoon thuis zou blijven bij de kinderen en zou wachten op een telefoontje van de chirurg. Dat kon aan het begin van de avond zijn, maar ook midden in de nacht. Dat vond ik best pittig om te horen, maar het was ook fijn om te weten waar de focus van de chirurgen lag. Uiteindelijk was dat ook het beste voor mij. Na de operatie zou ik me erg beroerd voelen, vertelde de chirurg. Het zou een combinatie zijn van een flinke griep, een flinke kater met daarbovenop de vermoeidheid na het lopen van een marathon. Kortom, je kunt het je niet voorstellen. Mijn man zou daarom de volgende ochtend pas weer naar Leiden gaan om mij te bezoeken. De zaalarts zei tegen me dat we elkaar de volgende week zouden zien op de afdeling. Ik dacht toen: “Dan hebben we de operatie gehad en kunnen we verder”.  We gingen terug naar het oosten van het land. In de auto in de buurt van Utrecht werden we gebeld door een arts van de afdeling anesthesie. Mijn goedkeuring voor de operatie was eigenlijk verlopen. Dus ze moesten mij nog even wat vragen stellen. Uiteindelijk kwam de anesthesist tot de conclusie dat ik wederom goedgekeurd was voor de operatie. Na de operatie zou ik of op de IC terechtkomen of de Pacu. Ik kwam tot de conclusie dat ik het allemaal prima vond.

 

 

 

Die zondagavond mocht ik me weer melden op de afdeling neurologie. Het thuis weggaan vond ik wel lastig. Ergens wist ik ook dat het voor een goed doel was. Onzeker was hoe ik precies uit de operatie zou komen. Eenmaal aangekomen in het LUMC moesten we even in de familiekamer wachten op de verpleegkundige. Dat vond ik niet erg. We konden even kijken naar een aflevering van De Luizenmoeder. Even lachen. Even niet aan de operatie denken. Ik was er best goed in geworden. Na de aflevering werd ik naar mijn kamer en bed gebracht. Er lagen nog 2 andere personen. Mijn man ging weer naar huis. Dinsdagochtend zou ik mijn man pas weer zien. Ik kreeg alvast medicijnen tegen zwellingen in mijn hoofd. Gelukkig gaf het appen wat afleiding. Na een korte en onrustige nacht kwam er om 06.00 uur een verpleegster om te vertellen dat ik me even op kon frissen en het operatiehemd aan kon doen. Ook kreeg ik hele lange steunkousen aan. Ik moest nog wat medicijnen innemen. En daar lag ik dan te wachten om opgehaald te worden door iemand van patiëntenvervoer. Naar etage 4. Eerst kwam ik op een zaal te liggen met andere mensen, die ook allemaal geopereerd zouden worden die dag. Een infuus en wat plakkertjes werden aangebracht. Ondertussen wisselden mijn emoties en gedachten snel: “Gelukkig, het is zover, wat een narigheid, adem in, adem uit, hoe zal het straks zijn na de operatie?”. Om iets voor 08.00 uur kwamen ze mij ophalen. Ik werd door een gang gereden. Een deur ging open en mijn komst werd gemeld. Mijn bed werd naast een bankje gereden. Ik mocht zelf op het operatiebankje klimmen. Ik was blij de kno-arts te herkennen, evenals de neurochirurg. Kort werd door de arts verteld wat er zou gaan gebeuren tijdens de operatie. De chirurgen zagen er ontspannen uit gelukkig. De anesthesist vertelde dat ik algehele narcose zou krijgen. Ik mocht ook nog even iets zeggen. Ik heb iedereen veel succes gewenst. Daarna heb ik geprobeerd aan leuke dingen te denken voor de narcose. Aan mijn gezin en aan het concert Vlier van Daniel Lohues. Daar was ik pas nog naar toe geweest met een vriendin. Volgens de arts zou ik ook met die gedachten weer wakker worden en dat leek me wel wat. Ik moest goed en diep ademhalen. Dat lukte twee keer heel goed en daarna was ik onder zeil.

 

 

 

Ik werd om 21.30 ’s avonds wakker gemaakt. Inderdaad, ik werd wakker met de laatste beelden waarmee ik ook was gaan slapen. Mij werd verteld dat de operatie gelukt was en dat de brughoektumor weg was gehaald. Ook werd gevraagd hoe het met mij ging. Het lukte mij niet om iets fatsoenlijk te kunnen zeggen. Dus, stak ik maar 2 duimen de lucht in, omdat ik me heel goed voelde en blij was met het goede nieuws. Daarna viel ik denk ik weer een beetje in slaap, want ik werd pas weer wakker toen ik op de IC lag. Ik begon langzaamaan steeds meer te voelen. Ik voelde me inderdaad heel erg beroerd. Ik had het idee dat mijn bed op de zijkant stond. De wereld draaide heel snel rond zodra ik mijn ogen opendeed. Dus die deed ik snel weer dicht. Ik hoorde alle voetstappen, piepjes en gepraat met een andere patiënt op de ic. Er was me uitgelegd dat er ergens een alarmknop was, maar die was ik kwijt en daarvan raakte ik in paniek. De minuten kropen voorbij. Zodra er een verpleegster kwam, was ze druk met testjes, in mijn ogen kijken of op een toetsenbord tikken. Als ze bloed aftapte zei ze dat wel even gelukkig. Ik voelde me ontzettend beroerd en kon niets. Het enige wat ik had waren mijn gedachten.  Ik had een band om mijn hoofd. Slangetjes in mijn neus. Infusen in mijn arm. Ik had het idee dat er iets in mijn keel zat. Ik had ook keelpijn en moest de hele tijd slikken en mijn keel schrapen. Graag had ik even rustig uitleg gekregen over wat er allemaal aan mijn lijf zat en waar het allemaal voor diende. Het zou een hoop onrust bij mij hebben weggenomen. Ik had me nog nooit zo beroerd gevoeld. Op vragen die ik stelde aan de verpleegster kreeg ik nauwelijks antwoord. Ze zei dat als er iets mis was, dat ik dat dan wel zou horen. Wat ik dus wel hoorde was dat mijn ogen erg onrustig waren. Kennelijk verontrustte mij dat niet, want ik had wel begrepen dat zoiets bij deze operatie hoorde. Ik hoopte maar dat dat zou bijtrekken. Voor de pijn in de keel, kreeg ik wat kleine stukjes ijsklontjes. Dat was heel prettig voor mijn keel. Ik probeerde mijn gedachten maar een beetje te ordenen en positief te houden. Ik heb in gedachten heel wat liedjes gezongen. In mijn gedachten klonken die nog een beetje vreemd en niet met de juiste toonhoogte. Op een gegeven moment kwamen er ook wel beelden langs en dacht ik aan alle mensen die met ons meeleefden. Sommigen hadden een kaartje of een bloemetje gestuurd of een appje. Ze moesten eens weten hoe ik er nu bij lag. Belangrijkste was: de operatie was geslaagd. Die hobbel was genomen. Vanaf nu kunnen we werken aan het herstel en hebben we weer heel wat zelf in de hand. Af en toe moest ik overgeven. Wat duurde deze nacht lang. Heel veel geluiden kon ik ook niet plaatsen. Hoorde ik nou een helikopter? Werd er iemand gereanimeerd? Zijn ze nou aan het zingen met zijn allen? Er kwam een keer een arts langs die nogmaals vertelde dat de operatie was geslaagd en dat ze tevreden waren. Dat was fijn om te horen. Die arts herkende ik niet. Hij zei dat hij ook bij de operatie was geweest. Op een gegeven moment kwam er een nieuwe verpleegster bij mij samen met een stagiaire. Ik werd opgefrist en het bed werd verschoond. Ik zag hier erg tegenop, maar toen het klaar was, was het ook wel weer lekker fris. Er kwam nog een andere arts langs om te vragen hoe het met mij ging. Ik herkende haar wel. Ook zij was positief over de operatie. In de loop van de ochtend kreeg ik te horen dat ik weer naar de afdeling gebracht zou worden. De slangetjes in de neus waren aan het eind van de nacht al afgekoppeld. Ook werd er nog een infuus uitgehaald. Inmiddels was het al 10.00 uur geweest en werd ik naar de afdeling gebracht. Mijn man had al een keer naar het ziekenhuis gebeld en was onderweg.

 

 

 

Ik was blij om mijn man weer te zien. We waren blij met het goede nieuws van de operatie. Er waren geen grote complicaties gelukkig en ik lag inmiddels weer op de afdeling neurologie. Op dezelfde plek waar ik ook voor de operatie lag. Alleen nu was de operatie achter de rug en had ik in de ene hand de alarmknop en in de andere hand een kotszakje. Wat voelde ik me beroerd. Alles draaide nog ontzettend rond als ik mijn ogen opendeed. Dus ik hield mijn ogen zoveel mogelijk dicht. Mijn hoofd voelde niet heel prettig, maar ik had niet heel veel pijn. Ik had ook zeker geen pijn bij de hoofdwond. Ik voelde tintelingen aan mijn tong en in mijn mond en aan mijn wang. En ik was met vlagen misselijk. Niets hield ik nog binnen. Voor mijn gevoel zat mijn man al dik een uur aan mijn bed, maar hij zei dat hij er nog maar 5 minuten was. Ik was ontzettend moe, maar slapen lukte ook niet echt. Ik had wel het idee dat het draaien iets minder werd. Voor mijn gevoel stond het bed niet meer op zijn kant, maar leek het alsof het bed verticaal stond met mijn benen richting plafond. De gordijnen liet ik zoveel mogelijk om mijn bed heen hangen. Teveel prikkels. Ik hoorde dat ik iets verhoging had. Af en toe kwamen ze langs met eten of drinken. Een beschuitje met appelstroop maar eens proberen. Ik schrok ontzettend van het gekraak in mijn mond. Dat klonk heel anders dan ik gewend was. Geen goed idee. De volgende keer zou ik iets kiezen wat niet kraakte in mijn mond. Het beschuitje bleef ook niet liggen natuurlijk. En daar kwamen ineens 2 mensen van de fysiotherapie. Ze probeerden mij op de rand van het bed te laten zitten. Ik had geen idee hoe ik dat voor elkaar moest krijgen. Ik had mijn hoofd nog niet eens echt opgetild van het kussen. Eerst maar eens op mijn zij liggen. De benen over de rand. En dan op mijn arm steunen totdat ik kon zitten. De fysiotherapeut zorgde ervoor dat ik niet achterover viel. Dat viel niet mee, maar het lukte wel. Het voelde allemaal zo raar, maar ik kreeg het wel voor elkaar en dat was toch weer een hele prestatie. Ik moest even zo blijven zitten en daarna mocht ik weer rustig gaan liggen. De volgende dag zouden ze weer iets met me gaan oefenen.

 

 

 

Die dag at ik niet of nauwelijks en dronk ik ook weinig. Niets bleef goed liggen. ’s Avonds kwamen mijn ouders naar het ziekenhuis. Ze waren er nog nooit geweest. Een hele onderneming vanuit het oosten van het land, maar ze hadden mij gevonden. Voor mij was het wel weer fijn om wat vertrouwde gezichten te zien. Hoe ze in Leiden praten is toch wat anders dan hoe ze in de Achterhoek praten. Zij waren ook erg blij dat de berichten tot nu toe positief waren en dat de verwachting was dat een heleboel wel zou bijtrekken. Ik kon mijn ogen nog steeds niet goed openhouden. Alles draaide. Het draaien werd wel langzaamaan minder. Het beeld wipwapte nu als ik mijn ogen opendeed. Alles was wel ontzettend vermoeiend. Mijn ouders gingen weer naar huis. De avond en nacht duurden ontzettend lang en ik sliep niet. Ik was blij als de lampen weer aangingen en er weer nieuwe verpleegsters waren. Ook kwamen ze weer langs met eten en drinken. Maar nog steeds bleef niet alles liggen. Het overgeven werd wel minder. Het operatieshirt was inmiddels vervangen door eigen kleding. Op die manier voelde ik me weer wat meer mens.

 

 

 

Inmiddels was het woensdag en ik merkte zelf wel dat alles langzaamaan beter ging. Een beker water naar mijn mond brengen ging qua coördinatie alweer wat beter. Er lekte soms wel wat water uit mijn mond. De mondspieren aan de rechterkant werkten nog niet helemaal mee. Af en toe had ik nog wel een vlaag misselijkheid. Ook kwam de fysio weer langs. Dit keer moest ik gaan staan naast mijn bed en op een stoel gaan zitten. Ook dit lukte. Het voelde raar en ik voelde me heel erg wiebelig, maar het lukte wel. Mijn hoofd voelde heel zwaar en ik moest moeite doen om mijn hoofd rechtop te houden. Na een tijdje gezeten te hebben, stond ik weer op en probeerde ik op het bed te gaan zitten. Dat lukte goed en daarna ben ik weer gaan liggen. Even uitrusten. Mijn man en mijn twee jongste dochters kwamen langs. Mijn dochters waren wel een beetje geschrokken. Ze vonden het fijn om me even te zien, maar wilden toch ook wel weer vrij snel naar huis. Het is natuurlijk ook best raar om je moeder zo in een ziekenhuisbed te zien liggen met verband om haar hoofd. Gelukkig konden we hen vertellen dat alles goed was gegaan en dat ik nu ook nog steeds goed vooruit ging. De uren kropen voorbij, maar slapen kon ik nog steeds niet. Het enige wat lukte was liggen in bed. Mijn ogen hield ik veel dicht. De gordijnen had ik veel dicht. Contact met de medepatiënten was te vermoeiend. Ik had nog een infuus en een katheter. Verder kreeg ik af en toe een paracetamol en een extra pijnstiller.

 

Ik had op zich wel trek om te eten, dus zodra het avondeten kwam, probeerde ik daar wel zoveel mogelijk van te eten. Het lukte om wat aardappelpuree van een lepel af te snoepen. Snel ging het niet, maar het smaakte wel. Toen ik bezig was met het eten, kwam een neurochirurg langs. Hij bevestigde ook wat we al wisten. De operatie is geslaagd. Hij vond het ook erg positief dat ik al een beetje aan het eten was. Die avond kwamen mijn ouders langs. Het lukte mij om al even mijn hoofd op te tillen of even anders te gaan liggen/zitten in het bed. Voor mijn ouders was het ook erg fijn om deze vooruitgang te zien.

 

 

 

Na een lange nacht waarin ik weer eens niet sliep was het dan donderdag. Ik was ontzettend moe, maar slapen lukte gewoon niet. Mijn man en mijn oudste dochter en mijn schoonmoeder kwamen langs. De zaalarts vertelde nog dat de brughoektumor inderdaad goedaardig was. Weer goed nieuws. De katheter ging er uit. Ook het infuus ging eruit. De fysiotherapeut kwam weer langs. We probeerden nu een klein stukje te lopen. Ik mocht zelf weer naar de w.c., want het lopen ging stabiel genoeg. Ook het zicht werd rustiger. Het beeld stond inmiddels redelijk stil. Wat wel lastig was, was het feit dat ik alles dubbel zag. Heel vermoeiend. In de avond kwam er weer bezoek. Het bezoekuur kon ik nu wel beter volhouden. Het drukverband om mijn hoofd begon wat losser te zitten. De volgende dag zou het er af mogen. Ik was ook weer wat mobieler. Voor het eerst kon ik wat woorden wisselen met de patiënt naast me.

 

Ik gaapte voor het eerst weer eens een keer en merkte dat ik ontzettend moe was. Alleen het slapen lukte maar niet. Misschien zou ik de vrijdag naar huis kunnen. Ik zag dat zelf helemaal niet zitten, omdat ik ruim 1,5 uur in de auto moest zitten.

 

 

 

Na weer een nacht waarin ik amper sliep was het dan vrijdag. Het hoofdverband ging eraf. De wond zag er rustig uit. De fysiotherapeute kwam langs om weer wat te oefenen met het lopen en met traplopen. In het begin liep ik erg voorzichtig. Te voorzichtig. Ik merkte dat wanneer ik iets vlotter liep dat dat voor mij makkelijker was. Het traplopen ging goed genoeg. In de ochtend kwamen er zoals iedere ochtend weer wat artsen langs het bed voor hun ronde. Het ging eigenlijk best goed met mij. Het enige waar ik mij nu wel zorgen om maakte was het feit dat ik alles nog steeds dubbel zag. De oogarts vertelde mij dat ze waarschijnlijk wel iets geraakt hadden bij de aangezichtszenuw, maar dat dat wel weer weg moest trekken. Daar vertrouwde ik maar op, maar helemaal gerust was ik er ook niet op. Die middag zou ik nog even langs de oogarts moeten voor wat testjes en onderzoeken. Als dat allemaal gedaan was, mocht ik wat betreft de arts naar huis. Zo gezegd zo gedaan. In de rolstoel naar de oogafdeling. Ik heb daar wat onderzoeken gedaan. Gelukkig hoefde ik nergens lang te wachten, want ik was een spoedgeval en mocht overal tussendoor. Een en ander was ontzettend vermoeiend. De uitkomst was inderdaad dat ik heel veel dubbel zag en dat dat door de operatie kwam. De verwachting was dat het wel weer bij zou trekken. Dat bijtrekken kon nog wel dagen of weken duren. Ik kon weer terug naar de afdeling. Inmiddels hadden we de ontslagpapieren al doorgenomen met de arts en kon ik naar huis zodra ik mijn spullen had gepakt. Ik had warm eten besteld die ochtend, dus dat had ik nog even opgegeten. Dat smaakte trouwens heerlijk. Ondersteund door mijn man liepen we rustig de afdeling af naar de auto in de parkeergarage. De rit naar huis ging prima. We reden pas na de spits terug naar huis. Onderweg had ik wel veel mijn ogen dicht. Thuis stonden drie blije dochters en mijn opgeluchte ouders mij op te wachten. Ik was zelf ook wel erg blij en opgelucht om weer thuis te zijn. Deze hobbel was genomen.

 

Rate this blog entry:
Régine is in maart 2018 in het LUMC geopereerd aan haar brughoektumor en deelt hier haar verhaal.

Comments

  • Guest
    Linda donderdag, 14 juni 2018

    Hallo Regina,
    Ik ben Linda en ben eind mei ook geopereerd aan een grote brughoektumor achter mijn linkeroor.
    De operatie werd in de Helios Klinik in Duitsland uitgevoerd door 2 neurochirugen, Dr Weinzierl en Prof Stoffel. Na de operatie had ik ook last van dingen zoals dat alles een kwart of halve slag gedraaid was,
    maar het ergste vond ik de tijd op de IC omdat ik geen idee had waar ik was door de medicatie. Nu gaat het steeds beter. Hopelijk komt het goed met je en sterkte met alles. Linda

  • Danny Dollé
    Danny Dollé donderdag, 14 juni 2018

    Mooi duidelijk verhaal en enorm herkenbaar. Ben benieuwd naar het vervolg. Groetjes Danny

  • Régine
    Régine donderdag, 14 juni 2018

    Hoi Linda,
    Fijn dat het met jou steeds beter gaat. Ik wens jou ook heel veel sterkte met je herstel. Ik vond de tijd op de IC ook pittig, maar gelukkig was de operatie geslaagd en dat hielp natuurlijk wel.

  • Guest
    Linda donderdag, 14 juni 2018

    Hoi Regine,
    Ik was heel tevreden over de professionele aanpak in de Helios Klinik en Krefeld, waar het welzijn van de patient voorop staat. Bij het LUMC kreeg ik geen prettige reactie na de aanmelding. Hoe ging dat bij jou? Hoe lang moest je wachten op de operatie?
    Linda

  • Régine
    Régine donderdag, 14 juni 2018

    Hoi Linda,
    Ik heb altijd wel een goed gevoel bij het LUMC gehad. In mijn vorige blogs heb ik wel een beetje beschreven hoe het bij mij ging. Toen ik, na allerlei onderzoeken en gesprekken, uiteindelijk voor de operatie had gekozen, heb ik daar driekwart jaar op moeten wachten. Ze hadden mij wel duidelijk gemaakt dat ik geen spoedgeval was, maar dat langer wachten dan een jaar misschien niet handig was. Ik vond en vind het hele proces behoorlijk ingrijpend. Gelukkig gaat het naar omstandigheden best goed.

  • Guest
    Monique donderdag, 14 juni 2018

    Hoi Regine,

    Met tranen in mijn ogen heb ik je verhaal gelezen. Even kwam namelijk weer alles terug. Ik ben 20 febr. in het LUMC geopereerd en ze hebben 98% verwijderd. Meer dan ik verwacht had. Ik voel me nu beter dan een jaar geleden. Ben weer flink aan t sporten. Het enige wat bij mij nog een aandachtapuntje is, is mijn concentratie en mijn linkeroog maakt geen traanvocht meer aan. Maar elke dag ben ik nog steeds dankbaar als ik wakker word dat het zo goed afgelopen is. Het is een topteam in het LUMC.
    Ik hoop dat je ondertussen alweer minder dubbel ziet en dat het helemaal weg is of gaat.

    Groetjes en een heel goed herstel.
    Monique

  • Régine
    Régine donderdag, 14 juni 2018

    Hoi Monique,
    Dan ben je maar een paar weken voor mij geopereerd in het LUMC. Goed dat je weer flink aan het sporten bent en wat fijn dat je je beter voelt dan een jaar geleden. Ik ben ook tevreden over het team in het LUMC dat mij geopereerd heeft.
    Het dubbelzien is inderdaad weggetrokken gelukkig, maar het heeft wel even geduurd.
    Ik wens jou ook een goed herstel toe.

  • Guest
    Limda vrijdag, 15 juni 2018

    Hi Regine en Monique,
    Fijn dat het bij jullie zo goed gaat, je hoort soms nare verhalen over aangezichtsverlamming en slikproblemen. Bij mij is de operatie gelukkig goed verlopen en ik heb er geen nare gevolgen van overgehouden. Deze week start ik met fysiotherapie omdat mijn evenwicht nog niet is hersteld. Dat was ook de directe aanleiding voor de operatie van de BHT die 4,7 x 3,4 cm was en tegen de hersenstam aandrukte.Ben benieuwd hoe lang mijn totale herstel gaat duren. Linda

Leave your comment

Guest zaterdag, 28 maart 2020

Brughoektumor Informatie

  • All
  • Na
  • Tijdens
  • Vooraf
  • Default
  • Title
  • Date
  • Random
  • Diagnose

    Wanneer u op deze site terecht komt is zeer waarschijnlijk de diagnose brughoektumor al gesteld. Het is van belang de
    • Vooraf
  • Behandelingen

    Nadat de diagnose brughoektumor is gesteld zijn er vier mogelijke behandelplannen. Wait & Scan Bestraling Operatie Combinatie, operatie gevolgd door
    • Tijdens
    • Vooraf
  • Resultaten

    Nadat u hebt kunnen lezen wat de verschillende behandelmethodes zijn, wilt u natuurlijk weten wat u daarna als resultaat mag
    • Na
    • Tijdens
  • Keuze maken

    Nadat U bent bekomen van de schrik, informatie heeft gevonden over de verschillende behandelingen en de resultaten, zult u zich
    • Vooraf
  • Begeleiding & Nazorg

    Wat vaak terugkomt wanneer je spreekt met lotgenoten, of fora er op naleest, is dat de begeleiding en nazorg na
    • Na
    • Tijdens
    • Vooraf
  • BHT & Werk

    Begrip Niemand ziet van buiten af dat u een brughoektumor heeft, en ook wanneer u er eenmaal vanaf geholpen bent
    • Na
    • Vooraf
  • Lotgenoten

    Het kan een grote steun zijn om te weten dat u niet de enige bent met een brughoektumor, er zijn
    • Na
    • Tijdens
    • Vooraf
  • Vragen & Antwoorden

    FAQ. Er is hier een begin gemaakt om een FAQ op te stellen, deze is nog in ontwikkeling, veel vragen
    • Na
    • Tijdens
    • Vooraf