• 1
  • 2
  • 3
Text Size

Renske's bht verhaal

Renske is in februari 2016 geopereerd in het LUMC.

  • Home
    Home This is where you can find all the blog posts throughout the site.
  • Categories
    Categories Displays a list of categories from this blog.
  • Tags
    Tags Displays a list of tags that has been used in the blog.
  • Bloggers
    Bloggers Search for your favorite blogger from this site.
  • Team Blogs
    Team Blogs Find your favorite team blogs here.
  • Login
Posted by on in Ervaringen
  • Font size: Larger Smaller
  • Hits: 1693
  • 0 Comments
  • Print

De week in het ziekenhuis

Dr. Malessy kwam de volgende ochtend even kijken hoe het ging. Ik probeerde te glimlachen. Ik voelde me toen eigenlijk nog niet heel slecht, vermoedelijk omdat ik even daarvoor had gespuugd dus dat luchtte op. Iets later kwam een arts van de IC of Neurochirurgie langs met een bataljon aan co-assistenten. Ze kwam dichtbij en vroeg of ik iets voelde aan mijn gezicht. Het voelde alsof mijn rechterwang lager hing. Ze beaamde dat dat het geval was en ze niet wist of dat goed zou komen. Wat was dit voor mens? Ga lekker iemand halen die het wel weet in plaats van mij bang te maken. Mijn ouders kwamen ’s ochtends even op de IC kijken en ’s middags tijdens het bezoekuur op de verpleegafdeling Neurochirurgie waar ik algauw naartoe was overgebracht. Ik lag op dezelfde kamer als een oudere dame die ik zondagavond had gezien. Later die middag kwam een fysio vragen of ik even op de rand van het bed wilde gaan zitten, mijn benen bungelend over de rand. Een eerste oefening om uiteindelijk uit bed te gaan later die week.

 

Gedurende de dag kreeg ik steeds meer hoofdpijn. Het werd bonkend, alsof er heipalen werden geslagen in mijn hoofd. Het verergerde als ik mijn hoofd op een kussen wilde rusten. Hoe kon ik nou slapen? Het operatiegebied voelde heel vreemd aan, alsof er een ei- of cilindervorm was weggehaald en er een vierkant voor in de plaats was gezet, met hoeken die niet pasten, en in die vierkant klotste continu een bloedbad als een zwembad met golfslag, dat wil ontsnappen maar telkens tegen de randen klotst.

 

Door de gedeeltelijke verlamming in het gezicht sloot mijn oog niet helemaal en moest deze ’s nachts afgeplakt worden met een horlogeglaspleister en volop gedruppeld worden overdag. Als het aanvoelde alsof er een korreltje zand in zat was dat een teken dat het te droog was. Met veel moeite at ik een banaan maar ik was continu misselijk en een beetje duizelig bij beweging en gaf af en toe over. De artsen waren tevreden. Alleen mijn gezicht was nu een beetje scheef. Ik werd gewaarschuwd dat dit nog erger kon zijn de volgende dag maar hopelijk daarna goed zou bijtrekken. Ze voelden niet wat ik van binnen voelde.

 

Woensdag wilde ik echt in hongerstaking. Ik had die ochtend al 3 keer overgegeven, van het vocht dat ik via het infuus binnenkreeg. De pijnstillende medicijnen hield ik zo ook niet binnen en de pijnbestrijding mocht niet omhoog. Morfine geven ze niet omdat ze je hoofd in de gaten moeten kunnen houden. De dame van de catering kreeg opdracht om bouillon bij me neer te zetten. Getsie, die lucht is niet te harden als je al misselijk bent. De hoofdpijn bleef bonkend. De nachten duurde eindeloos. Als ik probeerde te slapen en mijn hoofd probeerde te rusten op een kussen verergerde het bonken. Ik was jaloers op mijn oude buurvrouw die lekker lag te snurken. Er was inmiddels nog een patiënt op de kamer erbij gekomen. Ik kon onmogelijk rusten, werd gek van het gepiep van alle infusen als die leeg raakten. We lagen aan het einde van een gang dus het duurde vrij lang tot er een verpleegkundige kwam om deze te vervangen. Mijn buurvrouw sliep er doorheen. Na een paar dagen verhuisden ze ons naar een kamer iets dichterbij. Vanwege het vele overgeven had ik ook de pil niet binnen gehouden en werd ik ongesteld. De ene verpleegkundige wilde er niks aan doen waardoor ik me nog slechter voelde. Een ander bracht me later gelukkig een soort luier en verschoonde mijn bed. Later werd ik een keer gewassen door twee jonge verpleegkundigen in opleiding. Ik liet alles maar gebeuren. Kon toch weinig doen. Er kwamen twee fysiotherapeuten (één in opleiding vermoed ik) en weer moest ik op de rand van mijn bed gaan zitten. Meer kon ik absoluut nog niet door de misselijkheid. De katheter moest dus nog even blijven zitten. Aan het eind van de nacht naar donderdag haalde de verpleegkundige hem er uit. Ik wilde wel proberen om te plassen. Ik had van lotgenoten gehoord dat ze mobiele toiletten naast je bed konden zetten maar dat was niet aan de orde. Ik moest zelf, met mijn infuuspaal, naar de wc lopen. Iets later ging ik voor het eerst weer onder de douche. Zittend op een douchestoel, met hulp van een verpleegkundige. Ik was shaky en misselijk maar de douche was prettig. Om 9.00 uur kwam dr. Koot met een team co-assistentes. Ik klaagde over mijn bonkende hoofdpijn. Hij maakte een paar knipjes in de tulband, die sinds de operatie strak om mijn hoofd zat, maar dat verlichtte niks. Vrijdag zouden ze de wond bekijken en een foto maken als de hoofdpijn aanhield. Aan het eind van de ochtend liep ik met mijn infuuspaal een klein rondje over de neuro-gang, in een slakkentempo maar toch. Toen mijn moeder op het bezoekuur kwam (mijn vader moest woensdagmiddag al weg) kon ik laten zien dat ik al naar de wc kon lopen. Ze was blij dat ik iets was opgeknapt.


De misselijkheid verdween en ik hield voor het eerst eten, drinken en medicijnen binnen. De nacht van donderdag op vrijdag lukte het me eindelijk om wat uurtjes te slapen. Ik was doodop sinds me dit amper gelukt was sinds de operatie. ’s Ochtends, tijdens het ontbijt, kwam de arts om de tulband eraf te halen. Heel spannend vond ik het nu die operatiewond (lange Jaap met hechtingen) in beeld kwam. ’s Middags zag ik hem pas goed toen mijn vriend er een foto van maakte. Ik mocht bij het douchen gelijk al mijn haar wassen. Daar hielp een lieve zuster me bij. Later die middag liep ik met de fysiotherapeut zelfs al een trap op en af.

Rate this blog entry:

Comments

  • No comments made yet. Be the first to submit a comment

Leave your comment

Guest vrijdag, 04 december 2020

Brughoektumor Informatie

  • All
  • Na
  • Tijdens
  • Vooraf
  • Default
  • Title
  • Date
  • Random
  • Diagnose

    Wanneer u op deze site terecht komt is zeer waarschijnlijk de diagnose brughoektumor al gesteld. Het is van belang de
    • Vooraf
  • Behandelingen

    Nadat de diagnose brughoektumor is gesteld zijn er vier mogelijke behandelplannen. Wait & Scan Bestraling Operatie Combinatie, operatie gevolgd door
    • Tijdens
    • Vooraf
  • Resultaten

    Nadat u hebt kunnen lezen wat de verschillende behandelmethodes zijn, wilt u natuurlijk weten wat u daarna als resultaat mag
    • Na
    • Tijdens
  • Keuze maken

    Nadat U bent bekomen van de schrik, informatie heeft gevonden over de verschillende behandelingen en de resultaten, zult u zich
    • Vooraf
  • Begeleiding & Nazorg

    Wat vaak terugkomt wanneer je spreekt met lotgenoten, of fora er op naleest, is dat de begeleiding en nazorg na
    • Na
    • Tijdens
    • Vooraf
  • BHT & Werk

    Begrip Niemand ziet van buiten af dat u een brughoektumor heeft, en ook wanneer u er eenmaal vanaf geholpen bent
    • Na
    • Vooraf
  • Lotgenoten

    Het kan een grote steun zijn om te weten dat u niet de enige bent met een brughoektumor, er zijn
    • Na
    • Tijdens
    • Vooraf
  • Vragen & Antwoorden

    FAQ. Er is hier een begin gemaakt om een FAQ op te stellen, deze is nog in ontwikkeling, veel vragen
    • Na
    • Tijdens
    • Vooraf