• 1
  • 2
  • 3
Text Size

Het verhaal van Ronald Bant.

Mijn tumor werd pas recent, (augustus 2013) ontdekt, althans gediagnosticeerd. Hij/zij heeft mijn leven en van al die van mij houden al behoorlijk omver gegooid, op zijn kop gezet. Om dit visueel te maken voor mijzelf, maar ook voor mijn echtgenote Monique, mijn 2 dochters Romy & Ghislaine, en de rest van mij familie, ben ik een blog gaan bijhouden. Ik schrijf daar alles wat ik voel, hoe ik het voel, wat er gebeurt en wat er niet gebeurt. Ik heb dat nodig om het duidelijk voor mijzelf te krijgen, om het overzicht niet te verliezen.De pijn, het verdriet, de angst, maar (hoop ik) ook de leuke dingen zullen hier vereeuwigd worden.
Maar niet alleen voor mijzelf, ik wil de ervaringen ook delen met lotgenoten in welk stadium zij zich ook bevinden.

  • Home
    Home This is where you can find all the blog posts throughout the site.
  • Categories
    Categories Displays a list of categories from this blog.
  • Tags
    Tags Displays a list of tags that has been used in the blog.
  • Bloggers
    Bloggers Search for your favorite blogger from this site.
  • Team Blogs
    Team Blogs Find your favorite team blogs here.
  • Login
Posted by on in Ervaringen
  • Font size: Larger Smaller
  • Hits: 4350
  • 4 Comments
  • Print

Een slag verloren, maar nog niet de strijd.

Op 1 september van dit jaar sloot ik een periode af. Een periode die in 2006 begon. Eigenlijk, wel beschouwd, al een aantal jaar daarvoor.

Op 1 september van dit jaar eindige mijn relatie met het UWV. Tot die datum had ik een zogenaamde WIA-uitkering. De relatie begon nadat ik in 2006 een herseninfarct doormaakte. Ofschoon ik mijn stinkende best deed om uit de tentakels van een uitkeringsinstantie te blijven, hierbij gesteund door Vincent, mijn job-coach die mij hierin begeleidde, werd uiteindelijk toch besloten dat mijn percentage arbeidsongeschiktheid als gevolg van dit infarct, dermate hoog was dat ik voor een uitkering in aanmerking kwam.

Ik vond dat vreselijk, echt heel erg. Temeer daar ik het ook een onterechte beslissing vond. Immers, ik was net gestart met een re-integratietraject van 6 maanden, dat geheel onverwacht, ins blaue hinein na 5 weken door mijn toenmalige werkgever werd stopgezet. Om reden dat zij er niet in geloofden dat het nog goed zou komen met mij na die infarct. 

OK, OK, er was sprake van nog steeds fysieke beperkingen, (vooral moeheid en hoofdpijn) en wat cognitieve beperkingen, maar ik had ook al bewezen weer op de weg terug te zijn en had in nog geen half jaar, mijn werktijden uitgebreid van 2 uur per week even koffie komen drinken tot al weer 24 uur per week werken.

Maar goed, de UWV-arbeidsdeskundige gaf een negatief advies ten aanzien van het verzochte ontslag, maar de commissie die er uiteindelijk over ging, besloot in al haar wijsheid om toch een ontslagvergunning te verlenen. Wellicht heeft hierin meegespeeld dat de organisatie waarvoor ik toen werkte in een grote reorganisatie verwikkeld was.

 

Tja, en daar sta je dan. Nog niet volledig hersteld, geen baan, wel een uitkering, gezin met jonge kinderen.  En boos, vooral erg boos.

Nog bozer worden als je dan vervolgens leest welke "restwaarde" ik nog zou hebben volgens het UWV. Ik zou op een bepaald gebied sorteerder kunnen worden, maar ook pakjesbezorger. Ik heb nog nooit zo'n promotie gemaakt.

 

Maar...............ik ging de strijd aan. Na van de 1e schrik bekomen te zijn van het infarct, besloot ik de strijd aan te gaan. Ik begon met doelen stellen. Doel:

 
  1. volwaardig partner worden
  2. volwaardig papa worden
  3. volwaardige baan vinden

Het ontslag en de daarbij behorende ontkenning van mijn progressie maakte dat ik die strijd vol inging. Om te beginnen wilde ik werken. en omdat ik het ook een beetje zat was en lichtelijk in de contramine schoot, reageerde ik op een advertentie waar in men zocht naar pakjesbezorgers in Almere.

Ik solliciteerde, deed gesprek, werd aangenomen en ging 2-3 dagen pakjes bezorgen. Ik begon het nog leuk te vinden ook. Maar mijn voornaamste doel hierbij was niet vast te roesten, niet stil te blijven zitten. Ik wilde laten zien, aan mijzelf, maar zeker aan anderen dat ik wel wilde, dat ik wel kon.

Ondertussen bleef ik hard mijn best doen een andere , meer bij mijn profiel passende, baan te vinden. Maar zoals velen van jullie weten, valt dat tegenwoordig om de dooie dood niet mee. 1. ik heb mijn leeftijd tegen, 2, ik kom vanuit een niet werkende positie met een WIA-uitkering. 

Natuurlijk had ik best veel ervaring, ik had immers 15 jaar ervaring als WVG-adviseur bij diverse gemeentes. Maar al wat ik probeerde liep helaas op niets uit. Ik begon al wat wanhopig te worden en bang te worden dat ik tot mijn 65ste met een uitkering zou blijven zitten die stilzwijgend zou overgaan in een AOWtje.

 

Maar ook mijn innig geliefde Monique deed haar best en kwam op een bepaald moment op de proppen met een column in Binnenlands Bestuur, waarin de directeur van BJAA de uitdaging wilde aangaan met 55-plusser met een uitkering om bij zijn instantie als vrijwilliger te komen om ondersteunende diensten te verlenen. Mocht er in de toekomst eventueel financiële ruimte zijn, dan zou er mogelijk, bij gebleken geschiktheid, een dienstverband in zitten.

Ik solliciteren, ik op gesprek, ik mijn beste beentje voorgezet, ik nerveus, ik aangenomen. In het begin veel administratieve ondersteuning, veel nieuws geleerd. Maar ook al begeleiding van cliënten bij bezoek. Na een half jaar bleek er financiële ruimte, mocht ik een assessment doen waarvoor ik slaagde en kreeg ik een contract aangeboden. Ik was (ben) de hemel te rijk. Ik mocht cursussen doen, ik vond (vind) mijn werk geweldig, ondanks de zwaarte ervan, ik doe mijn werk graag, heb heerlijke collega's.

Na mijn 1e contractverlenging stak ik 2 hele dikke vingers op

 

naar mijn vorige werkgever waar ik ontslagen was en die per toeval ook een vestiging heeft in hetzelfde gebouw waarin ik mijn werkzaamheden in principe uitvoer.

Ik kon het nog. Dat wist ik, dat wist Monique, dat wisten velen rondom mij. Maar ik had nu het grote ongelijk van min vorige werkgever bewezen. Die strijd had ik dus ook gewonnen, naast dat ik al weer zover was dat ik mij en volwaardig partner voelde, ook weer volwaardig papa was en voelde. Maar nu was en voelde ik mij ook weer volwaardig lid van deze maatschappij.

Het enig wat nog resteerde was een gedeeltelijke uitkering als aanvulling op mijn loon, omdat ik nog niet volledig kon werken.

En ook die raakte ik dus per 1 september kwijt. Althans, kwijtraken klinkt negatief. Ik was dermate goed hersteld, dat mijn percentage "arbeidsongeschiktheid" dermate laag was dat hiervoor geen aanvullende uitkering meer kon worden verstrekt. Met andere woorden, na 7 jaar was ik weer volledig in staat om zonder hulp van welke instantie dan ook, in mijn eigen levensonderhoud te voorzien. Dag uitkering, dag UWV. En ik was blij, ik was reuzeblij!!!!!! Ik kon een periode afsluiten. De strijd was gewonnen.

 

 

Dat was dus 1 september 2013. Enige tijd daarvoor had ik een MRI gehad. Het oorsuizen waarvan ik al sinds 2005 in beide oren last had, was sinds begin dit jaar toegenomen. Ook had ik soms last van duizelingen. 

Enfin, dit verhaal en het vervolg kennen jullie.

 

En nu ik sta dus weer aan het begin. Het begin van een nieuwe strijd, heel herkenbaar met de vorige. Veel vergelijkbaar, maar toch anders.

De operatie is gelukt, de tumor is weg. Ik moet dus opnieuw leren omgaan met mijn evenwicht, eigenlijk opnieuw leren lopen. Daarnaast leren omgaan met mijn eenzijdige doofheid.

Maar zoals jullie hebben kunnen lezen, is helaas de aangezichtszenuw tijdens de operatie beschadigd geraakt, hetgeen als gevolg heeft dat ik een rechtzijdige aangezichtsverlamming heb.

Daar waar herstel/revalidatie van het evenwicht gemiddeld genomen tussen de 3-6 maanden duurt, gaat dit ongeveer tussen de 6-12 maanden duren. Een enorme slag in mijn gezicht, maar ook in die van Mo, de kinderen, mijn familie enz.

 

Maar, dat was een slag. Een slag die ik verloren heb. Maar met deze verloren slag, heb ik nog niet de strijd verloren. Een strijd die ik eerder aanging en won. Een strijd die ik opnieuw ben aangegaan en ook zal winnen. Niet zonder slag of stoot, niet zonder verdriet en pijn, niet zonder boosheid en wanhoop. Niet zonder Mo, niet zonder mijn kinderen Romy & Ghislaine, niet zonder mijn familie. Maar ik zal hem winnen. Ook nu weer: Doel: 

  1. volwaardig partner worden
  2. volwaardig papa worden

En daartussen door weer mijn baan oppakken. En genieten van al het moois dat wij bezitten en doen. Ik heb te veel om voor te vechten. Te veel om te verliezen. Veel moois om deze strijd weer aan te gaan. Mijn gezin, mijn familie, maar zeker ook ik verdienen het.

vandaar:

 

Rate this blog entry:
0

Comments

  • Guest
    marianne donderdag, 19 december 2013

    Ronald je bent een KANJER. Jij komt er wel.
    Alle succes en sterkte gewenst met je herstel.
    Hele fijne feestdagen en tot ziens op de site!!!!
    Lieve groetjes van Marianne

  • Guest
    carla donderdag, 19 december 2013

    Ronald aan je doorzettingsvermogen ligt het in ieder geval niet. Van elke slag leer je hoe oneerlijk het soms ook lijkt als je er midden in zit. Door het opschrijven en daardoor delen wordt je alleen maar sterker. Ik wens je alle kracht en wijsheid toe! Geniet van de dagen met je gezin!

    groetjes carla

  • Danny Dollé
    Danny Dollé vrijdag, 20 december 2013

    Het is soms niet te begrijpen waarom de één klap na klap te verduren krijgt en de ander door het leven lijkt te rollen. Het enige wat je kunt doen is doorgaan en er met al je inzet en energie het beste van maken. Ook deze klap kom je weer te boven en ook nu zul je weer veel leren. Ik hoop dat je na enige tijd ook de positieve kanten gaat zien, ik weet niet welke dat voor je zijn of gaan worden, maar in mijn ervaring zijn ook die kanten er altijd. (al moet je soms lang zoeken)

    Vooralsnog gewoon je stinkende best doen op je evenwichtsoefeningen, je therapie en niet vergeten dat het niet in éen week hoeft. Neem de tijd, pak je rust en probeer ook tussen door ontspannende dingen te doen.
    Ik begrijp overigens niet zo goed dat men stelt dat je herstel van het evenwicht zo lang gaat duren, volgens mijn info is dat vaak niet te voorspellen. Elke keer dat je de duizeligheid opzoekt in je oefeningen kan namelijk de laatste keer zijn dat je zo duizelig werd. Een oefening welke we zelf hadden verzonnen om lekker dizzy te worden was het hoog over gooien van een tennisbal, waarbij je omhoog moet kijken om deze te vangen.
    Neemt niet weg dat het uiteraard bij de één langer duurt dan bij de ander.

    Even zo goed veel gezelligheid gewenst met de feestdagen, en in het nieuwe jaar lekker herstellen.

    vr.gr. Danny

  • Guest
    petra zondag, 22 december 2013

    Ronald en Monique, ik wens je/jullie heel veel succes met deze strijd. mooi om te lezen dat je zo strijdbaar bent :D .
    Prettige feestdagen, geniet vooral van elkaar en een goeie start van het nieuwe jaar waarin het alleen maar beter kan gaan!
    Heel veel liefs, Petra ;)

Leave your comment

Guest donderdag, 04 maart 2021

Brughoektumor Informatie

  • All
  • Na
  • Tijdens
  • Vooraf
  • Default
  • Title
  • Date
  • Random
  • Diagnose

    Wanneer u op deze site terecht komt is zeer waarschijnlijk de diagnose brughoektumor al gesteld. Het is van belang de
    • Vooraf
  • Behandelingen

    Nadat de diagnose brughoektumor is gesteld zijn er vier mogelijke behandelplannen. Wait & Scan Bestraling Operatie Combinatie, operatie gevolgd door
    • Tijdens
    • Vooraf
  • Resultaten

    Nadat u hebt kunnen lezen wat de verschillende behandelmethodes zijn, wilt u natuurlijk weten wat u daarna als resultaat mag
    • Na
    • Tijdens
  • Keuze maken

    Nadat U bent bekomen van de schrik, informatie heeft gevonden over de verschillende behandelingen en de resultaten, zult u zich
    • Vooraf
  • Begeleiding & Nazorg

    Wat vaak terugkomt wanneer je spreekt met lotgenoten, of fora er op naleest, is dat de begeleiding en nazorg na
    • Na
    • Tijdens
    • Vooraf
  • BHT & Werk

    Begrip Niemand ziet van buiten af dat u een brughoektumor heeft, en ook wanneer u er eenmaal vanaf geholpen bent
    • Na
    • Vooraf
  • Lotgenoten

    Het kan een grote steun zijn om te weten dat u niet de enige bent met een brughoektumor, er zijn
    • Na
    • Tijdens
    • Vooraf
  • Vragen & Antwoorden

    FAQ. Er is hier een begin gemaakt om een FAQ op te stellen, deze is nog in ontwikkeling, veel vragen
    • Na
    • Tijdens
    • Vooraf