• 1
  • 2
  • 3
Text Size

Het verhaal van Ronald Bant.

Mijn tumor werd pas recent, (augustus 2013) ontdekt, althans gediagnosticeerd. Hij/zij heeft mijn leven en van al die van mij houden al behoorlijk omver gegooid, op zijn kop gezet. Om dit visueel te maken voor mijzelf, maar ook voor mijn echtgenote Monique, mijn 2 dochters Romy & Ghislaine, en de rest van mij familie, ben ik een blog gaan bijhouden. Ik schrijf daar alles wat ik voel, hoe ik het voel, wat er gebeurt en wat er niet gebeurt. Ik heb dat nodig om het duidelijk voor mijzelf te krijgen, om het overzicht niet te verliezen.De pijn, het verdriet, de angst, maar (hoop ik) ook de leuke dingen zullen hier vereeuwigd worden.
Maar niet alleen voor mijzelf, ik wil de ervaringen ook delen met lotgenoten in welk stadium zij zich ook bevinden.

  • Home
    Home This is where you can find all the blog posts throughout the site.
  • Categories
    Categories Displays a list of categories from this blog.
  • Tags
    Tags Displays a list of tags that has been used in the blog.
  • Bloggers
    Bloggers Search for your favorite blogger from this site.
  • Team Blogs
    Team Blogs Find your favorite team blogs here.
  • Login
Posted by on in Ervaringen
  • Font size: Larger Smaller
  • Hits: 462
  • 13 Comments
  • Print

Een ode aan Monique! (een dag uit het leven van........)

 

Bovenstaande foto plaatste Monique, (mijn echtgenote) gisteren op haar Facebook.

Ik schrok hier erg van. Ik weet dat zij het ook moeilijk heeft momenteel, en dat is niet zo gek natuurlijk. Het zal je maar overkomen als jonge vrouw. Je bent getrouwd met een 24 jaar oudere man, hebt 2 jonge, (5 & 8 jaar oud) kinderen, hebt een drukke baan. Pas een huis gekocht en eigenlijk alles weer een beetje op de rails, nadat jouw echtgenoot 7 jaar geleden door een herseninfarct werd getroffen tijdens een vakantie in Zuid Frankrijk.

Je hebt je al die jaren sterk gehouden, bent er altijd voor hem geweest, zorgde voor alles, voor jou, de kids, (nb. de jongste in die periode gekregen), deed het huishouden, de administratie, de sociale contacten, het eigen, drukke werk. Je ving mij op in al mijn misère. Ving mij op als ik het weer eens niet zag zitten. Was er voor mij, als ik het moeilijk had. Was er als ik weer eens "niet te bereiken" was. Was er WEER toen ik mijn baan verloor. Mijn baan waar ik zoveel van hield, waar ik zo trots op was. Ik verloor mijn baan omdat "men" niet meer in mij geloofde. "Ik zou nooit meer de oude worden en dat werk kunnen gaan doen. Ook toen was je er voor mij. Bleef JIJ wel in mij geloven.Denkt dus nu: We zijn er. We kunnen een nieuwe start maken. We kopen een huis. We gaan dat hele mooie huis, ONS huis maken. Dus we gaan plannen. Dakkapel, badkamer, WC, keuken. Alles wordt vernieuwd. Vernieuwd naar onze smaak. Zodat het huis, waar wij al sinds 2001 in wonen, echt ONS huis gaat worden. En natuurlijk beseffen we dat de nodige rotzooi en ongemak met zich mee zal brengen. De keuken moet gesloopt worden en even een weekend zonder keuken. Ach, we hebben 2 toilets, dus als er 1 gedaan wordt kunnen we altijd nog in de badkamer naar het toilet. De grootste rotzooi en ongemak, maar vooral veel rotzooi, zal de dakkapel geven. Het langst zal het volledig renoveren van de badkamer duren. 2 weken ongeveer. Voor die periode een mobiele douche gehuurd. t'Is allemaal een beetje ongemakkelijk, en niet zoals het normaal is. Maar we kunnen douchen. Moeten we wel elke keer van alles in/uitschakelen, aan/uitzetten, maar ach heeft ook wel wat. Een beetje kamperen in eigen huis.

Maar dan die laatste posting van Monique op haar FB. De foto hierboven.

"Ook al ben ik en sterk persoon

zo nu en dan heb ik ook iemand nodig die mijn hand

vastpakt en zeg: Het komt allemaal wel goed!"

 

Ga ik dan zo langs haar heen? Hoor, zie, voel ik haar emoties dan niet voldoende? Ben ik dan zo alleen met mijzelf bezig?

Ik vraag het haar. Gelukkig is dat het niet. Monique zegt dat het daar niet aan ligt. Maar het wordt HAAR nu een beetje teveel. Alles wordt haar nu een beetje teveel. Eigenlijk zegt ze, komt die badkamer nu niet zo goed uit. Is niet zo goed gepland. Het valt Monique zwaar tegen eigenlijk. Geen 2e toilet. Zorgen dat de kinderen 's nachts geen ongeluk krijgen als zij naar beneden moeten vanuit hun slaap om te plassen. Alles van zijn plaats. Niets kunnen vinden. Professorisch douchen. Je huis eigenlijk een beetje kwijt zijn. Monique wil eigenlijk alleen af en toe maar horen dat het goed komt met de badkamer. Iets wat zij nu nog niet ziet zitten. Ik zeg dat het echt wel goed komt. Dat Henk, (degene die de klus gaat klaren) echt wel zorgt dat het heel mooi wordt. Uiteindelijk heeft hij het toilet beneden ook al gedaan en daar zijn wij heel erg blij mee en krijgen van anderen alleen maar complimenten. Dus dat komt wel goed lieverd. 

Maar weet je, het is niet zozeer de badkamer die slecht gepland is. Het is die verduivelde tumor die niet goed gepland is. Die gooit alles in de war. Die zorgt voor dat kl...n gevoel. Dat ding, (The Thing) had gewoon weg moeten blijven. Had gewoon niet in ons leven moeten komen. Nu niet, toen niet en in de toekomst niet. En wat dat betreft durf IK niet te zeggen dat het goed komt.  Ik sta nog steeds achter mijn keuze om mij te laten opereren, maar durf niet te zeggen dat het goed komt. En ik ben bang voor die operatie. En dan zegt Monique ook dat zij ook heel bang is. Er als een enorme berg tegenop ziet. Maar ook praktische zorgen heeft. Hoe ga ik er uitkomen, hoe zal de OK gaan. Ze moet mij brengen, maar het heeft geen zin te blijven. De operatie duurt te lang. Dus zal zij 's middags terug komen vanuit Almere. Hoe gaat het met de kinderen. Opvang, school. Moet Romy ook direct mee op bezoek. Kunnen we het Ghislaine de jongste aandoen. Oppas regelen, vervoer regelen, kinderen verzorgen, huishouden verzorgen, werk blijven doen, op bezoek komen. Maar ook, hoe zal het gaan als ik thuis ben. Kan ik alleen blijven? Is er hulp nodig? Zal ik de kinderen kunnen verzorgen? Alles komt nu even tegelijk op haar af. En ze wil, (zoals Monique is) alles goed doen.

En dat is nu even te veel voor haar. Veel te veel. En dat wil ze kwijt, MOET ze kwijt. En ik doe mijn  best er helemaal voor haar te zijn. Wil er voor haar zijn. Want daar heeft zij recht op. Meer dan..... En het doet dan zo'n verdomde pijn haar zo te zien. Die sterke vrouw, mijn sterke Monique. Mijn sterke Monique die het nu even niet ziet zitten. Die ook als een enorme berg tegen die operatie en alles wat daarna komt opziet. Die behoefte heeft aan steun. Die behoefte heeft aan een arm om haar heen. Een hand die haar vasthoudt. Een stem die zegt: "Het komt goed liefde, het komt allemaal goed!" En ik kan dat zeggen wat de badkamer aangaat. Maar niet wat die kl...n tumor aangaat. Dat kleine onding. Die kleine dissonant. Dat gruwelijke monster wat niet alleen mijn leven, dat van Monique, dat van Romy & Ghislaine, dat van mijn familie, maar van iedereen om ons heen omver gegooid heeft. Daarvan kan/durf ik niet te zeggen dat het goed komt. 

Ik kan alleen maar zeggen dat ik er voor jou zal zijn lieverd. Dat ik er voor jou zal zijn als je mij nodig hebt. Als je het even niet ziet zitten. Als je er even niet meer tegen kan. En ik weet dat er velen zijn die dat willen. Zowel binnen onze familie, als binnen onze kennissenkring. Daar hoef je niet aan te twijfelen. En ik snap jou. Snap heel goed jouw "roep" om die hand. Het is hetzelfde als bij een geboorte. Alle, (de meeste) aandacht gaat naar moeder en pasgeborene. Maar vaak wordt de partner vergeten, krijgt de partner niet de aandacht die hij/zij behoeft/ om vraagt/ nodig heeft. En dat is hier ook zo. Maar ik zal er voor jou zijn, net als meerdere anderen. Maar ik begrijp jou. Begrijp jou heel goed. En eh, nogmaals............................het komt goed met de badkamer.

 

Ik vermoed dat bovenstaande verhaal, bij de meeste onder jullie bekend voor zal komen. Ik denk dat de meesten van jullie de beschreven situatie wel zullen herkennen. Als "lijdend voorwerp" zijnde of als partner van. Ik ben er dus ook mee geconfronteerd nu, ondanks mijn ervaring met die kl...n herseninfarct. Hoe gaan jullie daar mee om? Hoe doen jullie dit? Ik heb dit geplaatst in eerste instantie voor Monique, niet om antwoorden op mijn vragen te krijgen.  Maar verneem graag jullie ervaringen natuurlijk. Ik vind dat zij dat verdient. Vandaar dat ik deze ervaring, (die natuurlijk niet BHT gebonden is) met jullie wilde delen.

 

 

 

 

Rate this blog entry:
0

Comments

  • Marianne
    Marianne dinsdag, 29 oktober 2013

    Hoi Ronald,
    Nou nou, wat een indrukwekkend verhaal.
    Tja het is natuurlijk heel moeilijk. Zowel voor Monique als voor jou. Maar jij hebt hier ook niet om gevraagd, dus je moet je niet schuldig gaan voelen hoor.
    Dat helpt ten eerste niet, want het ding zit er toch. En ten tweede moet je met een goed gevoel de operatie ingaan. Lekker uitgerust en met het idee dat het vast goed gaat komen.
    Natuurlijk zal je de eerste tijd jezelf in acht moeten nemen, maar stapje voor stapje en heel langzaam zal alles goedkomen.
    Weet je, het is voor ons natuurlijk erg moeilijk om jou vragen te beantwoorden. Want iedereen heeft een andere mening en iedereen zal het anders ervaren.
    En......ik heb toevallig de pech gehad dat de tumor achter de oude tumor nog gegroeid was. Vandaar de bloeding die ik kreeg. Maar het kan zomaar zijn dat ze dat ding bij jou er in 1 keer uithalen , en dat je weer heel snel op de been bent. Zo is dat toch weer voor iedereen anders. Toch is het goed dat je er alles over opschrijft , dan ben je het tenminste kwijt.
    En als je nog iets wilt weten of wil vragen kan dat hoor. Dan bel je me gewoon even op. Ik ben tenslotte ook pas twee maanden geleden geopereerd.
    Ik wens je veel sterkte, ook voor Monique.
    Groetjes van Marianne

  • Danny Dollé
    Danny Dollé dinsdag, 29 oktober 2013

    Het is gewoon een enorm waardeloze periode, het wachten op de ingreep. Zoals ik onder "wie ben ik", heb geschreven, heeft bij mij het boek "het gedachte universum", mij erg geholpen. Hierdoor had ik echt het geloof in een goede afloop, ik wist het gewoon zeker. Dit maakte het voor mij allemaal een stuk makkelijker. Voor mijn vrouw was dit wel lastiger, omdat zij het daardoor moeilijk vond om over haar onzekerheden m.b.t. de uitkomst van de operatie, met mij te praten.
    Ik denk dat wanneer je alle twee je best doet, je niets fout kunt doen in dit proces. Je moet er gewoon doorheen.
    Je hebt alle twee aandacht nodig waarbij ik wel erg blij ben dat ik de tumor had. Het gevoel dat je partner wat kan overkomen is vele malen erger voor mij dan dat ik zelf iets heb.
    Wij hebben elkaar zo goed mogelijk gesteund in die periode, de ene keer was de één sterk en monterde de ander op, de volgende keer was dit weer andersom.
    Gelukkig hoef je niet zo lang meer en kan je daarna weer lekker gaan herstellen van deze kl*te periode.

    Sterkte voor jullie allemaal, Danny

  • Guest
    antje vrijdag, 01 november 2013

    Hoi Ronald.
    Het is inderdaad allemaal een vervelende periode, maar jullie moeten daar wel doorheen zien te komen.
    Misschien is het een idee, dat je vrouw zorgverlof op kan nemen, zodat ze enigszins iets ontlast zal gaan worden
    en eventueel thuishulp inschakelen?
    Ik zou er van uitgaan dat jij de eerste tijd niet zoveel kunt, dan kan het alleen maar meevallen.
    Probeer zelf positief te blijven ook al heb je de laatste tijd veel meegemaakt en neem de komende weken extra rust
    en ontspan zoveel mogelijk.
    Als alles volgens planning verloopt, word ik op 25 november geopereerd in het UMCG.
    Mijn partner gaat daarna halve dagen werken en heeft rond de kerstperiode vakantie.
    Ik zelf werk momenteel nog full time en hoop dit ook na mijn herstel weer te kunnen doen.

    Sterkte de komende periode en zal je verhaal hier blijven volgen.
    groetjes Antje

  • Danny Dollé
    Danny Dollé vrijdag, 01 november 2013

    HI Antje, mooie woorden van iemand die zelf net voor de operatie staat. Ik wil je graag heel veel succes wensen en wens je een voorspoedig herstel.

    Vriendelijke groeten, Danny

  • Ronald Bant
    Ronald Bant vrijdag, 01 november 2013

    Hoi Antje, dank je wel voor jouw mooie en bemoedigende woorden. Inderdaad, zoals Danny al zei, knap terwijl jijzelf ook vlak voor die grote ingreep staat. Heel veel suc6, sterkte en een goed herstel.
    Overigens lukt het mij dus niet meer om te werken momenteel. Wel ga ik vanaf volgende week enkele uren per week administratieve ondersteuning bieden aan mijn team. Maar gesprekken als gezinsmanager voorlopig even in de ijskast.

    groet

    Ron@ld

  • Guest
    Angelique vrijdag, 01 november 2013

    Hoi

    Het blijft inderdaad allemaal heftig.
    Maar probeer zo veel mogelijk bij je zelf te blijven en elkaar te steunen. En vooral steun te zoeken in je omgeving. Onze ervaring is dat iedereen wel wil helpen, dus vraag erom!
    Veel sterkte allemaal

    Groetjes
    Angelique

  • Guest
    Lisette zaterdag, 02 november 2013

    Ha Ronald

    Inderdaad een heftige periode, allereerst voor jou en je gezin. Zoals Danny en anderen al aangeven, steun elkaar, uit je gevoelens, het is zwaar, maar het is niet anders, jullie moeten hier doorheen.
    Wat bezoek van je dochters in het ziekenhuis betreft, dat zou ik met Monique na de operatie bekijken. Je kunt nu niet inschatten hoe je je voelt en hoe eea overkomt, dat varieert nogal.
    Schakel familie, vrienden of thuiszorg in en ga ervan uit dat jij voorlopig je handen vol hebt aan jezelf en je herstel.
    Hou je nu niet teveel bezig met praktische zaken, laat dat over aan anderen. Jij moet nu de tijd nemen om rust te krijgen in je hoofd en ontspannen en uitgerust de operatie ingaan.

    Sterkte en nog even geduld
    groetjes
    Lisette

  • Guest
    Lisette zaterdag, 02 november 2013

    Hoi Antje

    Wat goed om weer wat van jou te horen! Ik heb me regelmatig afgevraagd hoe het met jou zou gaan. Fijn dat de operatie gepland staat, in het UMCG is een heel goed team. Eindelijk een datum om naar uit te kijken, je hebt een lange weg afgelegd!
    Ik wens jou en je gezin alle goeds. Sterkte en succes voor de 25e en daarna!

    groetjes
    Lisette

  • Guest
    carla zondag, 03 november 2013

    hoi ronald,

    ook ik heb een meisje van negen en weet heel goed wat je bedoelt met het verdriet zien van je kind. dat is zo moeilijk om te zien! De worsteling het verdriet de pijn dat wil je een kind van die leeftijd niet aandoen. Toch heb ik gemerkt dat als je duidelijk blijft en het netwerk goed om je kids heenzet dat ook dat helpt. Bij mij is het nu een dik jaar geleden dat ik geopereerd ben en laast heb ik het er met de kids over gehad. Ze zeiden me het was een spannende tijd maar ook een tijd waarin ik me erg gesteund voelde door school en de mensen om ons heen. En dat is wel een mooie les om zo vroeg al te mogen ervaren al kan dat naar je gevoel ook best een beetje later. Heb je mijn folder over mijn mama heeft een bolletje in haar hoofd nog gelezen of gekregen van Coby? anders kan je m lezen op mijn website. Heel veel sterkte en liefde gewenst. Ik had voor de eerste periode voor mijn man geregeld dat 3 keer in de week iemand eten kwam brengen dat was echt lekker. Mijn man kan prima koken maar het was toch lekker dat verschillende mensen rond etenstijd wat kwamen brengen. Mensen deden dat ook graag. Hadden echt het gevoel wat te kunnen doen!

  • Angelique
    Angelique zondag, 03 november 2013

    Hoi Carla
    Omdat onze dochters veel ouder zijn (20 en 24) heb ik de folder nog niet eerder gelezen. Maar ik heb hem net even opgezocht. Ik denk dat hij voor diegene met jonge kinderen heel goed kan helpen te verwoorden wat er gebeurt en gaat gebeuren. Mijn complimenten.
    groetjes
    Angelique

  • Guest
    Ronald Bant zondag, 03 november 2013

    Hoi Carla,

    Ja, ook wij hebben een stevig netwerk rondom Romy kunnen maken. Zowel ouders van vriend(innet)jes, als school. Ze kan dus overal terecht gelukkig. Vooral van school is het prettig te weten dat niet alles zo formeel hoeft als Monique met de kinderen op bezoek wil. We hoeven geen formulieren in te vullen, dat wordt allemaal geregeld. En ja, wij blijven ook duidelijk en geven eerlijk antwoord op al haar vragen. Tijdens mijn opname hoef ik mij Iig geen zorgen te maken over vervoer. De broer van Mo heeft al aangegeven het niet erg te vinden meerdere malen per dag te rijden.
    De folder hebben wij ook en inmiddels ook aan school gegeven op hun verzoek.

    Dank voor jouw woorden.

    Groet

    Ron@ld

  • Guest
    carla zondag, 03 november 2013

    hoi ronald,

    Dat vind ik echt leuk om te horen dat jullie hem ook op school hebben laten zien! Dat doet me echt goed! Ik had besloten dat de kids niet al mn slangetjes hoefden te zien en na twee dagen heb ik hen dan ook weer gezien. Mijn kids vonden het wel heel fijn dat ik ze al gauw na de operatie kon bellen. Ook konden ze een tekening maken die ik kreeg nadat ik uit de ok kwam. dat deed mij erg goed!

  • Ronald Bant
    Ronald Bant maandag, 04 november 2013

    Carla,

    Ze vroegen er zelf om. Althans ze vroegen of wij info voor hen hadden op kindniveau om er in de klas van Romy over te kunnen praten, als Romy dat zou vragen. Ze doen er echt alles aan om te zorgen dat onze meisjes zo min mogelijk belast worden. En dat voelt ook wel heel goed moet ik zeggen, en is een hele geruststelling.
    Ja, wij willen Romy & Ghislaine ook pas na 2 dagen laten komen. Ik wil hen het aanzicht van mij niet aandoen, vind ik iets te heftig. Zeker, omdat Ghislaine recentelijk buisjes heeft gehad en haar neusamandelen zijn verwijderd en waar alles goed ging en zij zo weer thuis was. We willen het voor de kids niet een al te negatieve ervaring laten zijn.

Leave your comment

Guest dinsdag, 25 juli 2017

Brughoektumor Informatie

  • All
  • Na
  • Tijdens
  • Vooraf
  • Default
  • Title
  • Date
  • Random
  • Diagnose

    Wanneer u op deze site terecht komt is zeer waarschijnlijk de diagnose brughoektumor al gesteld. Het is van belang de
    • Vooraf
  • Behandelingen

    Nadat de diagnose brughoektumor is gesteld zijn er vier mogelijke behandelplannen. Wait & Scan Bestraling Operatie Combinatie, operatie gevolgd door
    • Tijdens
    • Vooraf
  • Resultaten

    Nadat u hebt kunnen lezen wat de verschillende behandelmethodes zijn, wilt u natuurlijk weten wat u daarna als resultaat mag
    • Na
    • Tijdens
  • Keuze maken

    Nadat U bent bekomen van de schrik, informatie heeft gevonden over de verschillende behandelingen en de resultaten, zult u zich
    • Vooraf
  • Begeleiding & Nazorg

    Wat vaak terugkomt wanneer je spreekt met lotgenoten, of fora er op naleest, is dat de begeleiding en nazorg na
    • Na
    • Tijdens
    • Vooraf
  • BHT & Werk

    Begrip Niemand ziet van buiten af dat u een brughoektumor heeft, en ook wanneer u er eenmaal vanaf geholpen bent
    • Na
    • Vooraf
  • Lotgenoten

    Het kan een grote steun zijn om te weten dat u niet de enige bent met een brughoektumor, er zijn
    • Na
    • Tijdens
    • Vooraf
  • Vragen & Antwoorden

    FAQ. Er is hier een begin gemaakt om een FAQ op te stellen, deze is nog in ontwikkeling, veel vragen
    • Na
    • Tijdens
    • Vooraf